บทที่ 46 หากแม่นางท่านนี้จะยอมร่วมดื่มชากับข้าเพียงสักครู่

“ได้ขอรับห้องพักของเรามีเพียงพอสำหรับทุกคน เชิญคุณชายและคนอื่นๆ นั่งพักรอให้หายเหนื่อย ข้าจะไปดูความเรียบร้อยให้ก่อน” เถ้าแก่เอ่ยอย่างนอบน้อม ลี่หยางเพียงพยักหน้าและเดินไปนั่งรอที่โต๊ะ โรงเตี๊ยมแห่งนี้มีขนาดใหญ่ นอกจากจะมีอาหารแล้วก็ยังมีห้องพัก เพราะเมืองนี้ไม่ได้ใหญ่หนัก นานๆ ทีจะมีคนเดินทางผ่า...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ